Περί του Εθνικού Ύμνου μας...

ΑΚΟΜΗ και στην εντελώς απίθανη περίπτωση που το εν Αθήναις ελλα-δικό μας κράτος αποφασίσει να αντικαταστήσει με κάποιους άλλους από τους οκτώ στίχους των δύο πρώτων από τις 158 τετραστιχες στροφές του γραφέντος από τον Ζακύνθιο Διονύσιο Σολωμό, τον Μάιον μήνα 1823, «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», Εθνικό Ύμνο, και η Ελλάδα υιοθετήσει κάποιον άλλο Εθνικόν Ύμνο, εμείς επιμένουμε πως η Κυπριακή Δημοκρατία έχει, εκ γενετής και εξ υπάρξεως, ύψιστη υποστασιακή ηθική υποχρέωση να τον διατηρήσει ως τον κρατικό της Ύμνο. Με την εξίσου ηθική υποχρέωση ΣΕΒΑΣΜΟΥ του, απ’ όλους τους νόμιμους πολίτες της, οιασδήποτε εθνικής καταγωγής και προελεύσεως. Επειδή: Εκείνοι που αγωνιζόμενοι για την αποτίναξη του βρετανικού αποικιακού ζυγού (1878 - 1960), στον ένοπλο Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, ως ΠΡΟΪΟΝ του οποίου εγκαθιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία στις 16 Αυγ. 1960, ΑΝΕΒΑΙΝΑΝ ΣΤΟ ΙΚΡΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ ΤΩΝ ΕΓΓΛΕΖΩΝ ΨΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΥΜΝΟ: - Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου 10η Μαΐου 1956, - Ιάκωβος Πατάτσος, Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ 9η Αυγούστου 1956, - Στέλιος Μαυρομάτης, Ανδρέας Παναγίδης, Μιχάλης Κουτσόφτας 21 Σεπτεμβρίου 1956, - Ευαγόρας Παλληκαρίδης 13 Μαρτίου 1957. - Βάδιζαν από τα κελιά των Μελλοθανάτων των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας, προς την Αγχόνη των Εγγλέζων του κυβερνήτη στρατάρχη σερ Τζων Χάρντινγκ, ψάλλοντας στεντόρεια του Διονυσίου Σολωμού τους στίχους: «Σε γνωρίζω από την κόψη Του σπαθιού την τρομερή, Σε γνωρίζω από την όψη Που με βία μετράει τη γη. Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη Των Ελλήνων τα ιερά Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!» ΔΗΛΑΔΗ, συνοπτικά και ανέκαθεν πασίγνωστα: - Ο αγώνας Εκείνων που θυσίασαν την ζωή τους στον Αγώνα 1955-1959 για να προκύψει η Κυπριακή Δημοκρατία του 1960, - ο αγώνας Εκείνων που θυσίασαν την ζωή τους για να διασωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία από την ένοπλη τουρκική επίθεση της Τουρκανταρσίας 1963-1964. - ο αγώνας Εκείνων που θυσίασαν την ζωή του στον Όλεθρο του 1974, του χουντικού Πραξικοπήματος και της Τουρκικής Εισβολής, για να διασώσουν έστω και καθημαγμένη, στα μη σκλαβωμένα από τον Αττίλα εδάφη, την Κυπριακή Δημοκρατία, από ΕΝΑΝ ΥΜΝΟ εμπνέονταν και έψαλλαν τότε και έκτοτε και πάντοτε: «Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή... απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των ΕΛΛΗΝΩΝ τα Ιερά... Χαίρε, ω χαίρε ΛΕΥΤΕΡΙΑ»! Τίποτ’ άλλο...