Οι Πατέρες που θα Πέθαιναν για τα Παιδιά τους
Πολλοί πατέρες δηλώνουν πως θα θυσίαζαν τη ζωή τους για τα παιδιά τους. Ίσως όμως η μεγαλύτερη πράξη αγάπης να είναι να ζήσουν αρκετά ώστε να τα δουν να γίνονται γονείς.
Του Κρίστοφερ Πιτσιλλίδη*
Κάθε χρόνο, την Ημέρα του Πατέρα, ακούμε μια φράση που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά:
«Θα πέθαινα για την οικογένειά μου.»
Και οι περισσότεροι πατέρες το εννοούν. Αν βρεθούν μπροστά σε έναν κίνδυνο που απειλεί τα παιδιά ή τη σύζυγό τους, δεν θα διστάσουν να θέσουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη έκφραση αγάπης, προστασίας και αυταπάρνησης.
Ίσως όμως η Ημέρα του Πατέρα να μας καλεί να θέσουμε ένα πιο δύσκολο ερώτημα:
Θα ζούσες για την οικογένειά σου;
Με την πρώτη ματιά, το ερώτημα μοιάζει παράλογο. Οι πατέρες εργάζονται, αγωνίζονται, φροντίζουν και θυσιάζονται καθημερινά για τους δικούς τους ανθρώπους. Όμως το να ζει κανείς για την οικογένειά του δεν σημαίνει μόνο να είναι παρών. Σημαίνει να επιλέγει συνειδητά να παραμείνει παρών όσο το δυνατόν περισσότερο.
Κι εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο που σπάνια συζητούμε.
Πολλοί πατέρες που θα έδιναν τη ζωή τους για τα παιδιά τους δυσκολεύονται να εγκαταλείψουν συνήθειες που, λίγο λίγο, τους αφαιρούν χρόνια ζωής.
Το τσιγάρο που δεν κόβεται.
Το ποτό που έγινε καθημερινότητα.
Η αδιαφορία για την άσκηση.
Η αναβολή των ιατρικών εξετάσεων.
Το περιττό βάρος που αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο.
Το άγχος που θεωρείται φυσιολογικό και η εξάντληση που βαφτίζεται «υποχρέωση».
Η αντίφαση είναι συγκλονιστική. Ένας πατέρας μπορεί να είναι έτοιμος να θυσιαστεί σε μια ηρωική στιγμή, αλλά να δυσκολεύεται να κάνει τις εκατοντάδες μικρές και αθόρυβες θυσίες που απαιτούνται για να παραμείνει υγιής και παρών για όσους αγαπά.
Κανείς δεν χειροκροτεί κάποιον επειδή έκοψε το κάπνισμα.
Κανείς δεν απονέμει μετάλλια επειδή περιόρισε το αλκοόλ.
Δεν υπάρχουν πρωτοσέλιδα για εκείνον που άρχισε να περπατά καθημερινά, να προσέχει τη διατροφή του ή να ελέγχει την πίεσή του.
Κι όμως, αυτές οι αθόρυβες επιλογές ίσως αποτελούν τις μεγαλύτερες πράξεις πατρικής αγάπης.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο έναν πατέρα που θα πέθαινε γι’ αυτά.
Χρειάζονται έναν πατέρα που θα είναι εκεί όταν αποφοιτήσουν.
Όταν ερωτευτούν.
Όταν αποτύχουν.
Όταν ξανασηκωθούν.
Όταν γίνουν και τα ίδια γονείς.
Χρειάζονται κάποιον που θα μπορεί να τους δώσει μια συμβουλή στα σαράντα τους, όπως τους έδινε στα δεκατέσσερά τους.
Κάποιον που θα γνωρίσει τα εγγόνια του.
Κάποιον που θα συνεχίσει να αποτελεί σημείο αναφοράς στις ζωές τους.
Συνηθίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον ηρωισμό ως μια μοναδική, δραματική πράξη.
Η πατρότητα, όμως, είναι συνήθως το ακριβώς αντίθετο.
Είναι η καθημερινή επιλογή.
Η πειθαρχία να βάζεις την υγεία πάνω από τη συνήθεια.
Τη μακροζωία πάνω από την πρόσκαιρη απόλαυση.
Την ευθύνη πάνω από την ευκολία.
Ίσως, τελικά, η ύψιστη έκφραση πατρικής αγάπης να μην είναι η προθυμία να πεθάνει κανείς για την οικογένειά του.
Ίσως να είναι η απόφαση να ζήσει για αυτήν.
Αυτή την Ημέρα του Πατέρα, ανάμεσα στις ευχές, τα δώρα και τις οικογενειακές φωτογραφίες, αξίζει κάθε πατέρας να αναρωτηθεί:
Αν αγαπώ την οικογένειά μου αρκετά ώστε να πεθάνω γι’ αυτήν, την αγαπώ αρκετά ώστε να αλλάξω τις συνήθειες που μπορεί να με στερήσουν από αυτήν;
Γιατί η μεγαλύτερη θυσία δεν είναι πάντοτε να δώσεις τη ζωή σου.
Μερικές φορές είναι να αλλάξεις τον τρόπο που τη ζεις.
* Ο Κρίστοφερ Πιτσιλλίδης είναι ιστοριοδίφης της συλλογικής μνήμης του κυπριακού εφημεριδικού Τύπου και ερευνητής ιστορικών τεκμηρίων της Κύπρου.Διαβάστε επίσης: Όταν η Κύπρος ήθελε να ξεφύγει από το Μνημόνιο, αλλά ξέχασε τον Άγιο Μνημόνιο
03:45
03:24
15:50
