newsare.net
… και Αγωνιζόμαστε. Αυτό ήταν το σύνθημα που μεγάλωσαν κι ανδρώθηκαν γενιές κυρίως τη δεκαετία του ’90. «Δεν ξεχνώ κι αγωνίζομαι». ΑναγραφόταΝα θυμηθούμε πως «Δεν Ξεχνούμε»
… και Αγωνιζόμαστε. Αυτό ήταν το σύνθημα που μεγάλωσαν κι ανδρώθηκαν γενιές κυρίως τη δεκαετία του ’90. «Δεν ξεχνώ κι αγωνίζομαι». Αναγραφόταν σε τετράδια, σε τοίχους και ήταν σύνθημα στις αντικατοχικές πορείες. Όλα αυτά για πολλούς μοιάζουν μαυρόασπρα, παλιακά, μπορεί και «προκλητικά». Οι ιστορίες της εισβολής πολλές. Οι μαρτυρίες άλλες τόσες. Και σίγουρα καμιά δεν μπορεί να μπει στο «ζύγι» του πόνου έναντι της άλλης. Εμείς επιλέγουμε σήμερα να θυμηθούμε τις μάνες των αγνοουμένων. Κορίτσια το 1974 με αέρινα καλοκαιρινά φορέματα, άλλες φρεσκοπαντρεμένες κι άλλες μόλις είχαν μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Στη δύση του μαυρογιούλη, ντύθηκαν στα μαύρα. Και έτσι θάφτηκαν. Μαυροφορούσες. Με μαντίλια στα κεφάλια τους και με φωτογραφίες στο χέρι. Πέθαναν με τον καμό της αντάμωσης, με την προσμονή να ακούσουν ξανά τη φωνή του άντρα τους, του γιου τους, του παπά τους. Οι μάνες των αγνοουμένων έκαναν αυτό που δεν κατάφερε να κάνει καμιά κυβέρνηση. Τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Ως είχε. Χωρίς ατζέντες και χωρίς να κρύβουν λόγια που μπορεί «να ενοχλήσουν». Με τις φωτογραφίες των δικών τους κρεμασμένες στον λαιμό τους παρέδιδαν φυλλάδια που ενημέρωναν για την τουρκική εισβολή, μεταφρασμένα σε διάφορες γλώσσες. Και ήταν εκεί. Κάθε βδομάδα. Χειμώνα, καλοκαίρι. Γράφει στη Σημερινή η Φανούλα Αργυρού τον Ιούνιο του 2021 «…το 1996, μετά τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια, καθιερώθηκε, αυτόβουλα, μια συστηματική, ομαδική, εβδομαδιαία διαφώτιση των ξένων για το δράμα των Αγνοουμένων μας, από μαυροφορεμένες Μητέρες με τη συμπαράσταση προσφυγικών σωματείων. Κάθε Σαββατοκύριακο, οι Μητέρες εκεί. Με τις φωτογραφίες των παιδιών, συζύγων, αδελφών τους. Διαφωτίζοντας τους ξένους, τουρίστες, που έφθαναν εκεί με λεωφορεία για να περάσουν στα κατεχόμενα, για τις πραγματικότητες του Κυπριακού. Για τους βιασμούς, για τους 1619 αγνοουμένους, τη συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή. Τις κλεμμένες μας περιουσίες. Που δεν γνώριζαν οι άνθρωποι. Διένεμαν διαφωτιστικά φυλλάδια σε διάφορες γλώσσες με το πραγματικό ιστορικό του Κυπριακού… Τέτοια ήταν η αποτελεσματικότητα της ζωντανής διαφώτισης που έκαναν κάθε Σαββατοκύριακο οι Μητέρες των αγνοουμένων, που ο Ραούφ Ντενκτάς είχε ομολογήσει ότι τους στοίχιζε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες λίρες που τελικά υπολογίζονταν σε εκατομμύρια. Ζητούσε την απομάκρυνσή τους. Εφόσον πολλοί ξένοι όταν ενημερώνονταν, έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με της Μανάδες, συγκινημένοι αρνούνταν να προχωρήσουν προς τα κλεμμένα μας». Με τα χρόνια οι μάνες των αγνοουμένων έφυγαν. Για το αιώνιο ταξίδι. Όπως δήλωσε η Ανδρούλα Αριστοδήμου μιλώντας στο Πρωτοσέλιδο.. «ήμασταν 100 τζιαι εμιλούσαμε, εμείναμε 5, εμείναμε 3.. οι μάνες που εζήσν τον πόλεμο, τον καμό, τα βάσανα, το κλάμα έχουν φύει από τη ζωή…». *Οι φωτογραφίες είναι από την εκπομπή Χρονογράφημα που προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2020. Η εκπομπή ήταν ένα αφιέρωμα στο ζήτημα των αγνοουμένων μας. Διαβάστε ακόμη «Έφυγε» η «μάνα» του Οδοφράγματος – Αντίο Έλλη Σταύρου Read more











