newsare.net
«Ο μαθητής είναι συχνά παιδί ενός συστήματος που του ζητά να αποδίδει χωρίς πρώτα να του έχει μάθει πώς να προσέχει» Ως εκπαιδευτικός,Αν το σχολείο θέλει να παραμείνει θεσμός Παιδείας (κι όχι εξεταστικός θεσμός)
«Ο μαθητής είναι συχνά παιδί ενός συστήματος που του ζητά να αποδίδει χωρίς πρώτα να του έχει μάθει πώς να προσέχει» Ως εκπαιδευτικός, έχω όλο και πιο συχνά την αίσθηση ότι το σχολείο κινδυνεύει να χάσει κάτι βαθύτερο από το περιεχόμενο των μαθημάτων του. Κινδυνεύει να χάσει τον χαρακτήρα του ως χώρου παιδείας, δηλαδή ως χώρου άσκησης του νου, της προσοχής, της ακρόασης, της υπομονής και της προσπάθειας. Και αυτό, νομίζω, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα γίνονται γρήγορα, αποσπασματικά και σχεδόν πάντα υπό πίεση. Οι μαθητές μεγαλώνουν μέσα σε έναν διαρκή καταιγισμό εικόνων, ειδοποιήσεων και ερεθισμάτων, ενώ ακόμη και η σχολική καθημερινότητα συχνά συμπαρασύρεται από αυτή τη λογική της βιασύνης. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, η προσοχή δεν είναι αυτονόητη. Πρέπει να καλλιεργείται. Η ακρόαση δεν είναι απλώς μια τυπική πράξη ευγένειας. Πρέπει να μαθαίνεται. Η υπομονή και η προσπάθεια δεν είναι παλιές αρετές. Είναι σύγχρονες ανάγκες. Το βλέπω καθημερινά: ο μαθητής που δυσκολεύεται να μείνει συγκεντρωμένος δεν είναι απλώς «αδιάφορος». Είναι συχνά παιδί ενός συστήματος που του ζητά να αποδίδει χωρίς πρώτα να του έχει μάθει πώς να προσέχει. Και ο εκπαιδευτικός, από την πλευρά του, καλείται να δουλέψει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το άμεσο αποτέλεσμα συχνά εκτιμάται περισσότερο από τη σταθερή πρόοδο. Όμως η παιδεία δεν χτίζεται με συντομεύσεις. Χτίζεται με διάρκεια. Η ενεργητική ακρόαση είναι κάτι που λείπει όλο και περισσότερο. Μαθαίνουμε στους μαθητές να μιλούν, να απαντούν, να εκφράζονται. Αλλά τους μαθαίνουμε αρκετά να ακούνε; Να κατανοούν πριν αντιδράσουν; Να δίνουν χώρο στον άλλο; Αν το σχολείο δεν καλλιεργήσει αυτή τη δεξιότητα, τότε δεν θα καλλιεργήσει πραγματική συνύπαρξη. Το ίδιο ισχύει και για την υπομονή. Σε μια εποχή που όλοι θέλουν γρήγορα αποτελέσματα, το σχολείο οφείλει να θυμίζει ότι η μάθηση είναι διαδικασία. Θέλει χρόνο, κόπο, επιμονή, αντοχή στη ματαίωση. Και πάνω απ’ όλα θέλει προσπάθεια. Όχι επιφανειακή συμμόρφωση, αλλά γνήσια εμπλοκή. Αν το σχολείο θέλει να παραμείνει θεσμός παιδείας και όχι απλώς εξεταστικός μηχανισμός, πρέπει να επαναφέρει στο κέντρο του αυτές τις τέσσερις λέξεις. Προσοχή. Ακρόαση. Υπομονή. Προσπάθεια. Όχι ως ωραία συνθήματα, αλλά ως καθημερινή πράξη. Μόνο τότε θα μπορέσει ξανά να μορφώνει ανθρώπους και όχι απλώς να παράγει βαθμούς. *Εκπαιδευτικός, μέλος Ένωσης Φυσικών, M. Ed Leadership Read more











